We want people helping people to help themselves
เพลงเพื่อกำลังใจ
เพลง : ต่อให้ใครไม่รัก
ศิลปิน : project H
เนื้อร้อง : บอย ตรัย ภูมิรัตน
ฉันรู้เธอไม่สบายใจ ฉันรู้มีใครมากมายนั้นมองเธอผิด
สิ่งที่เธอคิดไม่มีใครเห็นและเข้าใจ
ถึงแม้ว่าใครจะยังไง ถึงแม้ว่าใครต่อใครไม่ให้โอกาส
ในวันที่แพ้ที่เธอทำพลาด
จะวันไหนฉันอยากจะขอให้เธอเข้าใจว่า
* ต่อให้ใครไม่รัก ต่อให้ใครไม่สน
แต่อยากจะขอให้เธออดทน ไม่ต้องไปหวั่นไหว
ต่อให้ดาวหมดฟ้า ต่อให้คนทั้งโลกไม่เข้าใจ
แต่รู้ไว้อย่างได้ไหม ว่าฉันนั้นรักเธอ
ฉันรู้ว่าเธอพยายาม และรู้ว่าเธอนั้นทำด้วยความตั้งใจ
สิ่งที่เธอคิดนั้นช่างยิ่งใหญ่
ได้ยินไหม อยากให้เธอรู้และเธอเข้าใจ
(ซ้ำ *)
(ซ้ำ * , *)
********************************
ส่วนใหญ่คนที่ทำแอมเวย์ มักจะมีเพลงที่อยู่ในใจของพวกเขาหลายคนเพื่อที่จะมีกำลังใจทำต่อไปโดยรู้ว่าจุดหมายปลายทางอยู่ที่ใด
พอเขาถามว่าสิ่งไหนที่ทำให้เรารู้สึกมีกำลังใจ ผมก็นึกถึงเพลงนี้ได้ทันที แปลกดีเหมือนกันนะครับ แต่ผมรู้สึกว่าเพลงนี้ทำให้เรามีกำลังใจมากขึ้น หากใครยังไม่มีเพลงไหนในหัวใจ ก็ลองฟังเพลงนี้ดูครับ คนแต่งเป็นคุณบอย ตรัย ภูมิรัตน ซึ่งแต่งเพลงเพราะ ๆ ให้เราได้ฟังเยอะมาก เช่น พื้นที่เล็ก ๆ / ความลับ / ชั่วโมงต้องมนต์ ซึ่งส่วนใหญ่ก็อยู่ในเบเกอรี่ มิวสิค เพลงนี้น่าจะเป็นอีกเพลงที่ทำให้คุณมีกำลังใจทำงานต่อไป you can do it
Dare 2 Dream
ความฝัน ...
จอร์จ เบอร์นาร์ด ชอว์ นักคิดนักเขียนชาวอังกฤษ (1856-1950) เคยกล่าวว่า "คุณมองสิ่งของต่าง ๆ และคุณบอกว่า 'ทำไม?' แต่ผมจินตนาการสิ่งต่าง ๆ ที่ไม่เคยมีมาก่อน และผมบอกว่า 'ทำไมจะไม่ล่ะ?' "
ความฝันเป็นคุณสมบัติพื้นฐานอย่างหนึ่งของมนุษย์ทุกคน ทว่าไม่ทุกคนที่สามารถใช้ฝันนั้นให้เป็นประโยชน์
บางคนใช้ความสามารถส่วนนี้เป็นเครื่องมือหนีโลก บางคนใช้มันในเชิงลบ บางคนปฏิเสธโลกของความฝันโดยสิ้นเชิง และมักเรียกมันว่า "ฝันกลางวัน" หรือ "ฝันเป็นตุเป็นตะไปได้" หรือ "มันเป็นเรื่องของพวกหนีโลก" ฯลฯ
เคยสังเกตไหมว่า ธรรมชาติไม่เคยสร้างอะไรที่เป็นส่วนเกิน ความฝันน่าจะมีความจำเป็นต่อเรา ไม่ทางใดก็ทางหนึ่ง บางทีหากไม่มีความสามารถส่วนนี้ เราอาจไม่อยู่รอดมาถึงทุกวันนี้
ลองมองไปรอบตัว มีอะไรบ้างที่ไม่ได้เกิดมาจากความฝัน?
เคยสังเกตไหมว่า ฝันเมื่อเรายังเด็กมักจะสร้างสรรค์กว่าเมื่อเราโตขึ้น เพราะสมองของเด็กน้อยยังไม่ถูกโลกของความจริงโหมกระหน่ำว่า นี่เป็นไปไม่ได้ นั่นก็เป็นไปไม่ได้
ความสวยงามของความฝันที่ดีคือมันเปลี่ยนชีวิตผู้ที่ฝันได้ และก็เปลี่ยนชีวิตของทั้งมนุษยชาติไปในทางที่ดีขึ้นได้
ถ้าเช่นนั้นทำไมไม่ลองใช้ประโยชน์จากฝันให้เต็มที่ล่ะ?
มีความแตกต่างอย่างใหญ่หลวงระหว่างสองประโยคนี้ : "ฉันอยากเป็น..." กับ "ฉันจะเป็น..."
ในแต่ละวัน เราเผชิญกับอุปสรรคต่าง ๆ นานา ตั้งแต่ก้าวแรกที่เดินออกจากบ้านไปเผชิญโลก ซ้อนท้ายจักรยานยนต์รับจ้างไปต่อรถเมล์ หนึ่งหรือสองหรือสามทอดไปโรงเรียนหรือไปทำงาน กว่าจะฝ่ารถติดไปถึง ถูกเจ้านายดุว่า ถูกลูกค้าต่อว่า สารพัด ผ่านหนึ่งวันด้วยความเครียด เมื่อจบวันก็นั่งรถเมล์ที่แน่นขนัดกลับบ้าน ซ้อนจักรยานยนต์รับจ้างกลับถึง และบ่นกับตัวเองและคนอื่นว่า นี่ไม่ใช่โลกที่เราเคยฝันไว้เลย
ที่ร้ายกว่านั้นคือ วันรุ่งขึ้นดูเหมือนว่าจะไม่มีอะไรแตกต่างจากวันก่อนที่เลวร้าย นานวันเข้าคุณก็สรุปว่าโลกแห่งความจริงใบนี้อัปลักษณ์ไม่น่าอยู่ เมื่อนั้นเองที่คุณจำเป็นต้องหนี (ตามกฎแห่งการอยู่รอด)
บางคนหนีจากโลกแห่งความจริงไปสู่โลกแห่งความฝัน ด้วยการสร้างฝันมาครอบ ไม่ว่าจะอยู่ในรูปใด ของมึนเมา ยา ยาเสพย์ติด เพื่อนเลว ฯลฯ
แต่ฝันแบบนี้ไม่เคยยั่งยืน ช้าหรือเร็วคุณก็ต้องตื่นขึ้นมาพบกับความจริงอีก
ทางเดียวที่จะไม่ต้องตื่นขึ้นจากโลกความฝันโดยสิ้นเชิงคือฝันในเรื่องที่ดี และเปลี่ยนความฝันนั้นให้เป็นความจริง
อยากรวยก็รวยได้ อยากเป็นนักเขียนก็เป็นได้ อยากเป็นนักแสดงก็เป็นได้... แน่นอนมันคงไม่ง่าย แต่รับรองว่ายากน้อยกว่านักกีฬาพิการที่ได้เหรียญทองโอลิมปิค คนตาบอดที่เรียนจบมหาวิทยาลัย คนเป็นมะเร็งระยะสุดท้ายที่รอดชีวิตมาได้ นักร้องที่ไร้แขนขา ฯลฯ
หากคุณบอกว่าโอกาสที่ทำฝันให้เป็นจริงอย่างนั้นมีเพียงหนึ่งในล้าน ก็ทำไมไม่ลองลิ้มรสประสบการณ์ของการเป็นหนึ่งในล้านนั้นเล่า?
เพราะความไม่เชื่อในความฝันของตนเองนี่เอง ที่ทำให้ผมเห็นขอทานมือเท้าสมบูรณ์ทั่วบ้านทั่วเมือง
ในเวที American Idol (ซึ่งเป็นรายการคัดเลือกนักร้องระดับชาติจากทุกมุมโลก) เมื่อปีที่แล้ว ชาวอเมริกันทั้งประเทศเลือกให้นักร้องผิวดำผู้หนึ่งเป็นที่หนึ่ง เขามีร่างอ้วนใหญ่ หน้าตาไม่ใกล้เคียงกับคำว่า ดารา ในมุมมองของบ้านเราเลยแม้แต่น้อย
ทว่าความฝันของเขากลายเป็นจริงเพราะเขาเชื่อมั่นในความฝันของเขาว่าเป็นจริงได้ แม้ว่ามันดูแทบจะเป็นไปไม่ได้ในมุมมองของหลายคน
บางทีสิ่งแรกที่เราทำคือกล้าที่จะฝัน และกล้าที่จะเปลี่ยนชีวิตของเราให้ดีขึ้น และกล้ายอมรับผลที่ตามมา
ปัญหาคือคนส่วนใหญ่ยอมรับแต่ความสำเร็จ และเมื่อไม่มั่นใจในการเดินทางจากความฝันไปสู่ความจริง ก็มักใช้ข้ออ้างว่า "เปลี่ยนแปลงไปทำไม ชีวิตของฉันก็ดีอยู่แล้ว" หรือ "ถ้าล้มเหลวล่ะ จะทำยังไง?"
บางทีระยะทางระหว่างความฝันกับความจริงไม่ได้ห่างกันอย่างที่เรากลัว
บางทีวันพรุ่งนี้ ก่อนที่คุณจะบ่น ลองสำรวจดูใหม่ว่า มีฝันใดที่คุณอาจทำให้มันเปลี่ยนชีวิตคุณไปในทางที่ดีขึ้นได้บ้าง
และอย่างที่เล่าจื้อบอก "การเดินทางไกลหมื่นลี้เริ่มต้นที่ก้าวแรก"
จอร์จ เบอร์นาร์ด ชอว์ นักคิดนักเขียนชาวอังกฤษ (1856-1950) เคยกล่าวว่า "คุณมองสิ่งของต่าง ๆ และคุณบอกว่า 'ทำไม?' แต่ผมจินตนาการสิ่งต่าง ๆ ที่ไม่เคยมีมาก่อน และผมบอกว่า 'ทำไมจะไม่ล่ะ?' "
ความฝันเป็นคุณสมบัติพื้นฐานอย่างหนึ่งของมนุษย์ทุกคน ทว่าไม่ทุกคนที่สามารถใช้ฝันนั้นให้เป็นประโยชน์
บางคนใช้ความสามารถส่วนนี้เป็นเครื่องมือหนีโลก บางคนใช้มันในเชิงลบ บางคนปฏิเสธโลกของความฝันโดยสิ้นเชิง และมักเรียกมันว่า "ฝันกลางวัน" หรือ "ฝันเป็นตุเป็นตะไปได้" หรือ "มันเป็นเรื่องของพวกหนีโลก" ฯลฯ
เคยสังเกตไหมว่า ธรรมชาติไม่เคยสร้างอะไรที่เป็นส่วนเกิน ความฝันน่าจะมีความจำเป็นต่อเรา ไม่ทางใดก็ทางหนึ่ง บางทีหากไม่มีความสามารถส่วนนี้ เราอาจไม่อยู่รอดมาถึงทุกวันนี้
ลองมองไปรอบตัว มีอะไรบ้างที่ไม่ได้เกิดมาจากความฝัน?
เคยสังเกตไหมว่า ฝันเมื่อเรายังเด็กมักจะสร้างสรรค์กว่าเมื่อเราโตขึ้น เพราะสมองของเด็กน้อยยังไม่ถูกโลกของความจริงโหมกระหน่ำว่า นี่เป็นไปไม่ได้ นั่นก็เป็นไปไม่ได้
ความสวยงามของความฝันที่ดีคือมันเปลี่ยนชีวิตผู้ที่ฝันได้ และก็เปลี่ยนชีวิตของทั้งมนุษยชาติไปในทางที่ดีขึ้นได้
ถ้าเช่นนั้นทำไมไม่ลองใช้ประโยชน์จากฝันให้เต็มที่ล่ะ?
มีความแตกต่างอย่างใหญ่หลวงระหว่างสองประโยคนี้ : "ฉันอยากเป็น..." กับ "ฉันจะเป็น..."
ในแต่ละวัน เราเผชิญกับอุปสรรคต่าง ๆ นานา ตั้งแต่ก้าวแรกที่เดินออกจากบ้านไปเผชิญโลก ซ้อนท้ายจักรยานยนต์รับจ้างไปต่อรถเมล์ หนึ่งหรือสองหรือสามทอดไปโรงเรียนหรือไปทำงาน กว่าจะฝ่ารถติดไปถึง ถูกเจ้านายดุว่า ถูกลูกค้าต่อว่า สารพัด ผ่านหนึ่งวันด้วยความเครียด เมื่อจบวันก็นั่งรถเมล์ที่แน่นขนัดกลับบ้าน ซ้อนจักรยานยนต์รับจ้างกลับถึง และบ่นกับตัวเองและคนอื่นว่า นี่ไม่ใช่โลกที่เราเคยฝันไว้เลย
ที่ร้ายกว่านั้นคือ วันรุ่งขึ้นดูเหมือนว่าจะไม่มีอะไรแตกต่างจากวันก่อนที่เลวร้าย นานวันเข้าคุณก็สรุปว่าโลกแห่งความจริงใบนี้อัปลักษณ์ไม่น่าอยู่ เมื่อนั้นเองที่คุณจำเป็นต้องหนี (ตามกฎแห่งการอยู่รอด)
บางคนหนีจากโลกแห่งความจริงไปสู่โลกแห่งความฝัน ด้วยการสร้างฝันมาครอบ ไม่ว่าจะอยู่ในรูปใด ของมึนเมา ยา ยาเสพย์ติด เพื่อนเลว ฯลฯ
แต่ฝันแบบนี้ไม่เคยยั่งยืน ช้าหรือเร็วคุณก็ต้องตื่นขึ้นมาพบกับความจริงอีก
ทางเดียวที่จะไม่ต้องตื่นขึ้นจากโลกความฝันโดยสิ้นเชิงคือฝันในเรื่องที่ดี และเปลี่ยนความฝันนั้นให้เป็นความจริง
อยากรวยก็รวยได้ อยากเป็นนักเขียนก็เป็นได้ อยากเป็นนักแสดงก็เป็นได้... แน่นอนมันคงไม่ง่าย แต่รับรองว่ายากน้อยกว่านักกีฬาพิการที่ได้เหรียญทองโอลิมปิค คนตาบอดที่เรียนจบมหาวิทยาลัย คนเป็นมะเร็งระยะสุดท้ายที่รอดชีวิตมาได้ นักร้องที่ไร้แขนขา ฯลฯ
หากคุณบอกว่าโอกาสที่ทำฝันให้เป็นจริงอย่างนั้นมีเพียงหนึ่งในล้าน ก็ทำไมไม่ลองลิ้มรสประสบการณ์ของการเป็นหนึ่งในล้านนั้นเล่า?
เพราะความไม่เชื่อในความฝันของตนเองนี่เอง ที่ทำให้ผมเห็นขอทานมือเท้าสมบูรณ์ทั่วบ้านทั่วเมือง
ในเวที American Idol (ซึ่งเป็นรายการคัดเลือกนักร้องระดับชาติจากทุกมุมโลก) เมื่อปีที่แล้ว ชาวอเมริกันทั้งประเทศเลือกให้นักร้องผิวดำผู้หนึ่งเป็นที่หนึ่ง เขามีร่างอ้วนใหญ่ หน้าตาไม่ใกล้เคียงกับคำว่า ดารา ในมุมมองของบ้านเราเลยแม้แต่น้อย
ทว่าความฝันของเขากลายเป็นจริงเพราะเขาเชื่อมั่นในความฝันของเขาว่าเป็นจริงได้ แม้ว่ามันดูแทบจะเป็นไปไม่ได้ในมุมมองของหลายคน
บางทีสิ่งแรกที่เราทำคือกล้าที่จะฝัน และกล้าที่จะเปลี่ยนชีวิตของเราให้ดีขึ้น และกล้ายอมรับผลที่ตามมา
ปัญหาคือคนส่วนใหญ่ยอมรับแต่ความสำเร็จ และเมื่อไม่มั่นใจในการเดินทางจากความฝันไปสู่ความจริง ก็มักใช้ข้ออ้างว่า "เปลี่ยนแปลงไปทำไม ชีวิตของฉันก็ดีอยู่แล้ว" หรือ "ถ้าล้มเหลวล่ะ จะทำยังไง?"
บางทีระยะทางระหว่างความฝันกับความจริงไม่ได้ห่างกันอย่างที่เรากลัว
บางทีวันพรุ่งนี้ ก่อนที่คุณจะบ่น ลองสำรวจดูใหม่ว่า มีฝันใดที่คุณอาจทำให้มันเปลี่ยนชีวิตคุณไปในทางที่ดีขึ้นได้บ้าง
และอย่างที่เล่าจื้อบอก "การเดินทางไกลหมื่นลี้เริ่มต้นที่ก้าวแรก"
รถสตารท์ไม่ติดเพราะไอศกรีมรสวานิลลา
กรณีศึกษาจากประเทศสหรัฐอเมริกานี่เป็นเรื่องจริงที่เกิดขึ้นระหว่างลูกค้า บ. General Motors และฝ่ายบริหารลูกค้า ของบริษัทดังกล่าว ซึ่งลูกค้าได้เขียนจดหมายร้องเรียน เกี่ยวกับสินค้าของบริษัทฯ ซึ่งก็คือ รถยนต์ Pontiac และด้านล่างทั้งหมดที่ส่งมาให้อ่านนี้ คือ ข้อความในจดหมายร้องเรียนที่ส่งมายัง แผนก Pontiac ของ บ. General Motors
" ผมเขียนจดหมายร้องเรียนถึงพวกคุณเป็นฉบับที่ 2 แล้ว ผมไม่ตำหนิพวกคุณหรอกนะ ที่ไม่ได้รับการติดต่อกลับจากจดหมายฉบับแรกของผม เนื่องจากพวกคุณคงคิดว่า ผมบ้า!!!!! แต่ว่ามันเป็นเรื่องจริงที่เกิดขึ้นกับครอบครัวของผม เรื่องมีอยู่ว่า ทุกครั้งหลังทานอาหารเย็น ที่บ้านผมเค้าจะต้องทานไอศกรีมด้วยทุกครั้งและทุกครั้งหลังการโหวตว่าจะทานไอศกรีมรสอะไรดี ผมนั่นแหล่ะที่มีหน้าที่ขับรถออกไปซื้อไอศกรีมรสที่คนส่วนใหญ่ต้องการ คุณคงสงสัยว่ามันเกี่ยวกับบริษัทฯ คุณได้ยังงัยใช่มั๊ย??? เรื่องก็คือ ผมมีปัญหากับรถ Pontiac ที่ผมเพิ่งซื้อมาจากบริษัทฯพวกคุณ ทุกคืนผมจะขับรถคันนี้ไปซุปเปอร์มาเก็ตเพื่อซื้อไอศกรีมซึ่งจะขึ้นอยู่กับว่าคนส่วนใหญ่ต้องการทานไอศกรีมรสอะไรในวันนั้น ปัญหาก็คือ หากคืนไหนผมซื้อไอศกรีมรสวนิลา พอตอนจะขับรถกลับบ้านรถคันนี้จะ start ไม่ติด แต่หากวันไหนผมซื้อไอศกรีมรสอื่นๆ มันกลับ start ติดได้อย่างง่ายดาย ผมต้องการย้ำให้พวกคุณรู้ว่า ผมซีเรียสกับปัญหาที่เกิดขึ้น และต้องการคำตอบจากพวกคุณด้วยว่าทำไมทุกครั้งที่ผมซื้อไอศกรีมรสวนิลารถคันนี้จะ start ไม่ติด แต่ถ้าหากผมซื้อรสอื่นๆ มันจะ start ติดทุกครั้ง???? "
จดหมายฉบับนี้ได้มาถึงประธานบริษัทฯ ถึงแม้ว่าเรื่องราวในจดหมายฉบับนี้ จะดูเหมือนกับเรื่องไร้สาระ แต่ประธานบริษัทฯ ก็ได้ส่งวิศวกรไปตรวจสอบเรื่องราวที่เกิดขึ้นกับชายคนนี้
วิศวกรที่ได้รับมอบหมายให้ดูแล Case ลูกค้ารายนี้ได้นัดหมายเวลาเพื่อเดินทางไปกับชายคนนี้ระหว่างที่เค้าต้องขับรถไปซื้อไอศกรีมที่ซุปเปอร์มาเก็ต คืนแรกหลังจากที่พวกเขาซื้อไอศกรีมรสวนิลา พอกลับมาที่รถ รถคันนี้ start ไม่ติด!!!!!! เป็นเหมือนกับที่ชายคนนี้ร้องเรียนจริงๆ คือ หากเค้าซื้อไอศกรีมรสวนิลา รถคันนี้จะ start ไม่ติด แต่เขายังคงไม่เชื่อกับเรื่องที่เกิดขึ้น วิศวกรกลับไปด้วยความฉงนใจ ครุ่นคิดอย่างหนัก และไม่เชื่อว่า เพียงเพราะไอศกรีมรสวนิลาจะทำให้รถ start ไม่ติด วิศวกรคนนี้ยังต้องการตรวจสอบปัญหานี้อย่างละเอียด โดยตัดสินใจเดินทางไปซื้อไอศกรีมกับชายคนนี้อีก
คืนแรก พวกเขาซื้อไอศกรีมรส Chocolate พอขากลับ รถ start ติด คืนที่สอง พวกเขาซื้อไอศกรีมรส Strawberry พอขากลับ รถก็ยัง start ติด พอคืนที่สาม พวกเขาซื้อไอศกรีมรส Vanilla พอขากลับ รถกลับ start ไม่ติด ในระหว่างการเดินทางจากบ้านของชายคนนี้ไปยังร้านขายของที่ซุปเปอร์มาร์เกต วิศวกรก็จะจดรายละเอียดทุกขั้นตอน ไม่ว่า จะเป็นระยะทางที่ใช้,ชนิดของเชื้อเพลิง, เวลาที่ใช้ ตั้งแต่ออกจากบ้านของชายคนนี้จนกระทั่งถึงที่ร้าน
พอหลังจากนั้น วิศวกรกลับไปศึกษารายละเอียดทุกขั้นตอนจากบันทึกที่เขาได้จดไว้และมันก็ไม่น่าเชื่อว่าจากบันทึกของเขาได้ทิ้งร่องรอยให้พบกับปัญหา เขาพบว่าเวลาที่ใช้ในการซื้อไอศกรีมรสวนิลาสั้นกว่าเวลาในการซื้อไอศกรีมรสอื่นๆ เนื่องจากคนส่วนใหญ่ในเมืองนี้จะชอบทานไอศกรีมรสวนิลามากกว่ารสอื่นๆเจ้าของร้านจึงได้นำไอศกรีมรสวนิลามาวางขายไว้ที่หน้าร้านเพื่อลูกค้าจะได้ซื้อสะดวก และรวดเร็ว ส่วนรสอื่นๆ จะวางไว้หลังร้านซึ่งจะทำให้ใช้เวลาในการซื้อนานกว่ารสวนิลา
วิศวกร ได้คำตอบของปัญหานี้อย่างคาดไม่ถึง คือ ปัญหาที่รถ start ไม่ติด ไม่ใช่เพราะไอศกรีมรสวนิลาแต่เป็นเพราะระยะเวลาที่เขาใช้ในการหยิบไอศรีม ต่างหาก!!!! แต่ทำไมการใช้เวลาสั้นกว่า ทำให้รถสตาร์ทไม่ติด มันเป็นสิ่งที่เขาต้องค้นหาต่อไป ต่อมา ไม่นานเขาก็พบว่าการใช้เวลาที่เร็วกว่าในการซื้อไอศกรีมรสวนิลาเครื่องยนต์ยังคงร้อนอยู่ทำให้การไหลของเชื้อเพลิงยังไม่สมบูรณ์ จึงไม่สามารถ start เครื่องได้ แต่ในทางตรงกันข้าม เมื่อพวกเขาซื้อไอศกรีมรสอื่นๆ ซึ่งต้องใช้เวลานานกว่า รถกลับ start ติดเนื่องจากมีเวลาให้เครื่องยนต์เย็นลงก่อนที่จะสตาร์ทเครื่องยนต์ใหม่อีกครั้ง
โปรดจำไว้ว่า
ถึงแม้ปัญหาที่ดูเหมือนไร้สาระและเป็นไปไม่ได้ บางครั้งอาจเป็นความจริง และเราก็อาจจะสามารถแก้ปัญหานั้นๆได้อย่างง่ายดายด้วยความคิดอันชาญฉลาด และเฉียบแหลม อย่ามัวแต่พูดว่า " IMPOSSIBLE " โดยปราศจากความพยายามอย่างถึงที่สุด พวกคุณลองสังเกต คำว่า "IMPOSSIBLE " ดูให้ดี เพราะบางทีพวกคุณอาจจะมองเห็นเป็นคำว่า " I' M POSSIBLE " เรื่องราวต่างๆรวมถึงปัญหาที่เกิดขึ้นส่วนใหญ่จะมาจากทัศนคติ และ การรับรู้ของพวกคุณเองนั่นแหล่ะ มองสิ่งที่คุณกำลังทำอยู่ในขณะนี้ให้ดี หลายๆคนอาจจะมองว่าเป็นเรื่องไร้สาระเป็นไปไม่ได้ แต่ใช้เหตุผล ข้อมูลที่มากเพียงพอและความพินิจพิเคราะห์ให้ละเอียดถ่องแท้สิ่งที่อยู่ในมือคุณอาจจะมีคุณค่าต่อชีวิตของคุณมากกว่าที่คุณคิด
About Me
My Profile
Archives
Friends
My Photo Album
Links
Categories
Amway businessPositive Thinking
Recent Entries
เกลียด Amway (ต่อ)เกลียด Amway จัง????
งานเปิดตัว Atmosphere ยิ่งใหญ่จริง!!!!
เพลงเพื่อกำลังใจ
Artistry ใช้แล้วแพ้จริงเหรอ